Gent 11-03-2015

Lieve Lotte,
 
Het gevoel dat die woensdag door me heen ging is niet te beschrijven, vreugde en verdriet gingen hand in hand. Het was tegelijkertijd de gelukkigste en de droevigste dag uit ons leven.
Grote vreugde omdat we je eindelijk mochten leren kennen.
Het gevoel dat door me heen ging toen de vroedvrouw je na de bevalling op mij legde is niet te beschrijven. Op slag was ik verliefd op jou!
 
Bijna 7 maand verbleef je in mama's buik. Zo blij waren we toen we eind september te horen kregen dat we in verwachting waren, we konden met ons geluk geen blijf, we konden het niet geloven, een klein wondertje was in mij aan het groeien.
Naar iedere echo keken we zo hard uit, om je telkens terug te kunnen bewonderen en te zien hoe goed je je  best deed om flink te groeien. De eerste keer dat we je hartje zagen kloppen, en klein pinkend puntje op de echo, wauw, er leefde echt iets in mij.
Op 31 oktober liet je ons even schrikken, even dachten we dat het fout ging, maar jij was een vechtertje, je hartje klopte als nooit tevoren, mama moest het wel wat rustiger aan doen en moest een tijdje plat liggen. Met een bang hartje dat het alsnog fout zou lopen, maar met 'plezier' deed ze dat voor jou. En met resultaat, alles ging terug de goeie kant op. En je groeide verder en verder, telkens zat je goed op schema, zelf een beetje voor.
En toen waren er je eerste stampjes, je leefde echt. Het weekend voor je geboren werd had je de eerste keer de hik, mama en papa genoten er zo van om te voelen dat je het goed had in mama's buik. Voor ons heb je echt geleefd.
Het laatste weekend heb je zoveel bewogen in mama's buik dat je jezelf klem gezet hebt, je had jezelf vast genesteld in de navelstreng en vond de weg terug niet meer.. we wilden zo graag dat we je toen hadden kunnen helpen...
 
 
 
Woensdag was ook een dag van immens verdriet omdat het besef al gauw kwam dat deze vreugde maar van korte duur was.. mama en papa wilden je zo graag kunnen meenemen naar je thuis, alles was ruim op tijd klaar voor je komst.. we wilden je zo graag nog beter leren kennen, we wilden je zien opgroeien, we zouden samen zo mooie tijden beleven, samen naar de speeltuin, op reis gaan,... je eerste fruitpap, je eerste woordjes, je eerste stapjes,..... we hadden het zo graag willen meemaken.
Toch zijn we dankbaar dat we je hebben mogen ontmoeten, we hebben je 32u bij ons mogen hebben, we hebben je kunnen wassen, ik heb je gewogen en gemeten, we hebben je kunnen knuffelen, mama heeft je verluierd, je hebt tussen ons in bed kunnen liggen, ik heb voorgelezen voor jou, mama heeft gezongen voor jou,...  we hadden je zo graag nog meer liefde willen geven.
Maar die liefde is er voor altijd, ook al kunnen we je niet meer in onze armen nemen.
Lotte, we zien je zo ontzettend graag, jij bent voor altijd ons eerste kindje, onze zo beminde dochter die voor eeuwig ons klein meisje zal blijven.
Jij hebt van ons mama en papa gemaakt!
 
 

Meer over Lotte...